کسانی که روحیه قوی دارند، معمولا وقتشان را با ابراز تاسف به حال خود تلف نمیکنند. این افراد به خاطر شرایط نامساعد و یا نحوه برخورد دیگران با خود احساس تاسف نمیکنند. آنها مسئولیت کلیه کارهای خود را به عهده گرفته و این حقیقت را درک میکنند که زندگی همیشه راحت و منصف نیست. افرادی که از نظر روانی قوی هستند اجازه نمیدهند دیگران کنترلشان کرده یا تحت سلطه دیگران باشند، عنوان کرد: آنها جمله هایی از قبیل " احساس خوبی به رئیسم ندارم " را نمیگویند، زیرا میدانند احساسات خود را تحت کنترل دارند و میتوانند نسبت به احساساتشان واکنش نشان دهند. افراد قدرتمند از تغییرات نمیهراسند. آنها از تغییرات مثبت استقبال کرده و دوست دارند منعطف باشند. آنها میدانند که تغییر اجتناب ناپذیر است و باور دارند که استعدادهای خود را باید با تغییرات وفق دهند. اشخاصی که روحیه قوی دارند، انرژی خود را روی مسائلی که خارج از کنترلشان باشد، هدر نمیدهند. این افراد از ترافیک یا گم شدن چمدان شکایت نمیکنند. آنها روی مسائلی تمرکز کرده که به وسیله خودشان قابل کنترل باشد. زیرا میدانند که برخی اوقات تنها موضوع قابل کنترل، نگرش خود آنها است. افراد قدرتمند با علم به اینکه نیازی نیست همواره پذیرای رای دیگران باشند از " نه" گفتن و یا در مواقع لزوم مخالفت کردن با دیگران نمیترسند. آنها برای عا

مطایبه یا مزاح از مقولاتی است که دین اسلام به ابعاد مختلف آن پرداخته است به صورتی که این عمل را نه ردّ و نه تأیید میکند؛ به این معنا که بر اساس آنچه در روایات اهلبیت(ع) وارد شده است، مطایبه، مزاح و شوخی با رعایت شرایطش بسیار ممدوح و مقبول و در غیر این صورت بسیار مذموم و مردود شمرده شده است که در ادامه به هر دو جهت خواهیم پرداخت. آنچه در سیره اهلعترت(ع) در مسأله شوخی یا مزاح یافت میشود، این است که این بزرگواران در شرایط خاصی مقید به مزاح و شوخی با اصحابشان بودند و مؤمنان را از ترشرویی بر حذر میداشتند. به عنوان نمونه امام على (علیهالسلام) در روایتی فرمود: پیامبر(ص) هرگاه یکى از اصحاب خود را اندوهگین میدید، او را به وسیله شوخی خوشحال میکرد. (مستدرک الوسائل، ج 8، ص 408) اما در مسأله مزاح یا شوخی دو مورد حائز اهمیت است: یکی رعایت حد و حدود و دیگری رعایت شرایط شوخی با طرف مقابل، طوری که در روایات شوخی را به نمک مثال زدهاند که اگر زیاد شود، غذا شور میشود و اگر به اندازه باشد، غذا قابل استفاده است. از سوی دیگر همان طور که طرح شد، رعایت حد و حدود و شرایط شوخی کردن با طرف مقابل از ضروریات است که متأسفانه در موارد متعددی به این مسأله بها داده نمیشود و شوخی را از حالت خود خارج و وارد وادی ابتذال میکند طوری که حد و حدود شرعی و اخلاقی شسکته میشود؛ اما از آنجایی که این دو م